Ponieważ jedyny prom na wyspę wypływa z Kołobrzegu (prom Jantar) dojeżdżamy tam po całonocnej podróży samochodem. W porcie jesteśmy wcześnie, bo już o 4:30. Niestety wejście na pokład możliwe dopiero od 6:00 stąd włóczymy się trochę po Kołobrzegu oglądając m.in. plażę oraz pomnik podwójnych zaślubin z morzem. Wreszcie ładujemy się na prom i próbujemy zasnąć, ale twarde ławki raczej nam to udaremniają. Podróż wlecze się dość mocno, prom jest wolny gdyż odległość 90 km pokonuje w 4,5, dodatkowo całkiem nieźle buja ale to bardziej powoduje uśmiechy niż problemy żołądkowe.
W końcu docieramy do Nexo, tam szybkie zapakowanie gratów na rower, pamiątkowe zdjęcie i w drogę. Jedziemy drogą rowerową nr 10 w kierunku Dueodde.
Ścieżka jak marzenie asfaltowa, prowadzi wzdłuż wybrzeża. Szybko docieramy na plażę i na niej robimy krótki popas.
Dalsza droga nie jest już tak miła z uwagi na silny przeciwny wiatr, który będzie nam towarzyszył do końca dnia.
Za Pedersker natrafiamy na winnicę Lille Gadegard, gdzie odpoczywamy chwilkę przy kieliszku wina. Właściciel winiarni prowadzi również tanie pole
namiotowe, ale dla nas jest to zdecydowanie za blisko Nexo. Powoli posuwamy się naprzód, przed Arnager robimy krótką przerwę gdyż widoki z wybrzeża
są przepiękne. Tak docieramy do Galloken Camping mieszczący się na przedmieściach Ronne. Szybko znajdujemy miejsce na namiot o co nie trudno
gdyż jest niewielu turystów. Cena 69 DKK od osoby, prysznice (ciepła woda) 2 DKK za 2 min - płatne w monetach. Uprzejma pani w recepcji chętnie
rozmienia pieniądze więc nie ma problemu. Wyposażenie campingu jest znakomite, wielka kuchnia, mikrofalówki, piekarniki, wszystko co potrzeba.
Po kolacji idziemy na plażę, 
niestety para Duńczyków (chyba) wypuściła swoje 4 psy, które dość agresywnie nas obszczekują.
Właściciel czworonogów
przywołuje je do porządku i prosi abyśmy się do nich przyłączyli. Para jest całkiem zdrowo pijana, więc po około 10 minutowej konwersacji udajemy się dalej.
Po wdrapaniu się z plaży na górę oczom naszym ukazuje się puściutka ławka jakby czekająca specjalnie dla nas. Oczywiście siadamy i podziwiamy widoki.
Około 21:30 idziemy do namiotu na zasłużony odpoczynek.
Podsumowując dzień męczący głównie z uwagi na podróż. Pierwsze wrażenie z Bornholmu to początkowo jedno słowo "Rewelacja", a później "Czy tu zawsze tak wieje?"
Nasz Jantar to łupinka w porównaniu do niego. Z Ronne jedziemy w stronę Hasle oczywiście ścieżką nr 10.
Początkowo wiedzie ona wzdłuż drogi, ale już po chwili odbija w lewo i prowadzi przez nadbrzeżne lasy. W Hasle nie omieszkamy zwiedzić starej wędzarni ,
która została zamieniona na skansen i leży przy samej ścieżce rowerowej. Niestety docieramy do niej zbyt późno, aby obserwować proces wędzenia, który z
reguły trwa około 4 godzin (od 7:00-11:00). Ale oczywiście próbujemy smakołyków. Ja zamawiam klasykę, czyli porcję wędzonego śledzia, Jacek krewetki.
Ceny w okolicach 20-25 DKK za porcję. Z Hasle udajemy się w kierunku Vang, aby po drodze obejrzeć słynną granitową turnię Jons Kapel. Rowery zostawiamy
przed sklepikiem i idziemy ścieżką około 500 metrów. Do Jons Kapel prowadzą bardzo strome drewniane schody, wiele starszych osób rezygnowało na ich widok.
Razem z Jackiem schodzimy na sam dół i podziwiamy cuda natury. Miejsce naprawdę robi wrażenie, postrzępiona turnia, białe klify i głazy wielkości telewizorów 52 calowych.
Współczuję tym, którzy podróżują szlakiem w odwrotnym kierunku, prawie każdy podprowadza rowery. Tak docieramy do największych ruin na
wyspie zamku Hammershus usytuowanych na wzniesieniu 74 m n.p.m. Rowery oczywiście zostawiamy na pobliskim parkingu rowerowym i idziemy zwiedzać. Wstęp na zamek
jest bezpłatny. Cały czas zastanawiamy się z Jackiem jak udało się zdobyć tą warownię, rzut oka do przewodnika i pełne zaskoczenie.
Okazało się, że zamek został rozebrany przez ludność miejscową i większość okolicznych domów została zbudowana
z kamieni/cegieł pochodzących z zamku. W Hammershus spędzamy ponad 1h podziwiając widoki z murów obronnych. Z ruin rezygnujemy z trasy rowerowej, i
kierujemy się w stronę półwyspu Hammeren. Po krótkiej chwili docieramy do dwóch jezior tektonicznych, okolica jest przepiękna. Mimo zmęczenia idziemy ścieżką,
która prowadzi nas wokół mniejszego jeziora i nie żałujemy. Im wyżej tym widoki piękniejsze. W pewnym momencie totalne zaskoczenie bo napotykamy kolejne
jeziorko, które jest położone circa 20 metrów wyżej niż poprzednie dwa. Cała okolica jest naprawdę przepiękna. Żałujemy, że nie mamy już czasu, aby zwiedzić
cały półwysep wraz z dwoma znajdującymi się latarniami morskimi HammeroddeFyr i Hammer Fry. Na dalszą drogę wybieramy ścieżkę wzdłuż jeziora Hammerso, która
doprowadza nas do miasteczka Sandvig oraz Allinge. W tym drugim akurat odbywa się festyn partii politycznych wieć jest dość rojno i gwarno.
W Allinge również robimy postój i jemy pizzę w pobliskiej pizzerni. Niestety czas oczekiwania na nią jest dość długi i
zapadam w krótką drzemkę. Najedzeni udajemy się w dalszą drogę w stronę Gudhjem gdzie chcemy przenocować. Po drodze namawiam Jacka abyśmy odbili trochę ze
szlaku i zobaczyli wodospad w Dondalen. Po męczącym podjeździe leśną ścieżką, oczom naszym ukazuje się coś, co jest ledwo strugą wody, a nie żadnym wodospadem.
Nie patrzę w kierunku Jacka, bo jego twarz nie wyraża w tym momencie miłości do bliźniego. Po szybkim zjeździe jedziemy dalej i bez przeszkód docieramy na
camping za Gudhjem. 
Pierwsze miasteczko, do którego wjeżdżamy to Svaneke. Zaraz przy wjeździe uwagę naszą przykuwa wiatrak oraz stara
wieża ciśnień w kształcie piramidy. Podjeżdżamy pod samą wieżę, niestety wejście jest zabronione, a szkoda, bo widoki mogły być rewelacyjne.
W miasteczku odwiedzamy jeszcze port oraz słynną fabryczkę karmelków, gdzie nie omieszkam zakupić małe, co nieco. W kolejnym miasteczku Arsdale robimy
szybkie fotki czynnego wiatraku i docieramy do Nexo. Tam szybciutko załatwiamy kamping (chyba najsłabszy ze wszystkich), w namiocie zostawiamy sakwy
zabierając tylko niezbędne rzeczy i udajemy się w kierunku lasu Almindingen. Początkowo ulicami Paradasvej i Klintenbyvejen docieramy do lasu i do ścieżki nr 22.
Piękną ścieżką przez las docieramy do rozstajów dróg. Mamy zamiar dojechać do najwyższego wzniesienia, ale za bardzo nie wiemy gdzie ono się znajduje i
zmierzamy do Aakirkeby, oglądając wspomniany szczyt od wschodu. W Aakirkeby zaopatrujemy się w jedzenie na kolację i główną drogą samochodową pędzimy do Nexo.
Ta droga jest jakby ukoronowaniem naszej wycieczki, prowadzi praktycznie cały czas lekko z górki, wiatr również nam
sprzyja, bo lekko podmuchuje w plecy, zachodzące słońce, w oddali widać rozległy Bałtyk, aż żal, że tak szybko docieramy do Nexo. Ale dzień się jeszcze
nie kończy i niespodzianki w dalszym ciągu czekają na nas. Przejeżdżając obok portu zauważamy kuter rybacki z Kołobrzegu i uwijających się przy nim rybaków.
Wpadamy na pomysł, aby zapytać czy nie dałoby się z nimi dzisiaj zabrać do Kołobrzegu, bylibyśmy dzień wcześniej w domu, zwłaszcza, że prognozy pogody na
sobotę są fatalne. Niestety szyper mówi, że nie płyną prosto do domu, ale jeszcze na łowisko, może w sobotę, może w niedzielę będzie wracać. Widząc nasze
smutne miny zaprasza nas na kuter w celu pokazania go nam przy okazji wspominając o kolacji.
Ludzie na tym kutrze są naprawdę świetni, szyper tłumaczy nam wszystko szczegółowo, zadziwia nas liczba elektroniki w
sterówce, monitory ciekłokrystaliczne, 4 gps-y itp. Na koniec zapraszają nas na dół na kolację. A na kolację przepyszny barszcz ukraiński w talerzach wielkości
małej wazy. Dodatkowo na drugie danie mięsko, pieczone ziemniaczki i ogórki. Cała kolacja przebiega w przyjaznej atmosferze, my pytamy rybaków o ich prace,
oni o nasze zainteresowania rowerowe. Czas szybko płynie i po około 2 h opuszczamy kuter. Tu przy okazji chciałbym podziękować całej załodze kutra "Gabi" z
Kołobrzegu, a w szczególności szyprowi za królewskie i całkowicie charytatywne ugoszczenie.
Po takiej kolacji powoli zmierzamy rowerkami na camping. Tam standard, czyli prysznic i zalegamy w salce telewizyjnej. Przygody jednak się nie skończyły,
bo za chwilę na camping zajeżdżają dwa wozy strażackie, karetka i policja. Wszystko to niebezpiecznie blisko naszego namiotu. Okazuje się, że jedna z
osób mieszkająca w pobliskiej przyczepie kampingowej otworzyła butle z gazem i usnęła. Na szczęście mieszkańcy kampingu szybko wezwali odpowiednie służby.
Niestety zbliża się czas
wymeldowania z kampingu (12:00) i zmuszeni jesteśmy pakować namiot oraz resztę bagaży w dość mocnej ulewie. Spakowani dojeżdżamy do promu, ale wejść na pokład
będziemy mogli dopiero za kilka godzin. Prom odpływa o 18:00, wejście na pokład od 17:30. Za ostatnie pieniądze kupujemy prezenty i chodzimy po miasteczku.
O 16:00 pojawiamy się ponownie w porcie i czekamy. Tłum ludzi jest całkiem pokaźny, ładujemy się na prom, zaklepujemy szybko miejsca i dokładnie o
czasie odpływamy z tej przepięknej wyspy. W trakcie rejsu jest jeszcze dyskoteka ale mając w perspektywie całonocną podróż samochodem przyglądamy się
tylko bawiącym ludziom. O 22:30 wpływamy do portu w Kołobrzegu, szybko podjeżdżamy na parking gdzie zostawiliśmy samochód, pakujemy bagaże i rowery i
udajemy się w drogę powrotną do domu. Do Piaseczna docieramy o 5:30, zmęczeni ale zadowoleni.